Terwijl u lag te slapen....

In deze hel is er veel tijd om na te denken. Mensen vinden vaak dat ik te veel denk maar zo ben ik nu eenmaal. Ik hou van introspectie en geloof dat dat de enige manier is om te groeien en te leren van de fouten die ik in mijn leven heb gemaakt. Het is niet productief om fouten opnieuw te maken. Hoe kun je dan ontwikkelen? Soms is het weliswaar zinvol om dingen te herhalen, zodat je er beter in wordt, maar als fouten opnieuw worden gemaakt, word je dan beter in fouten maken?

Er gebeurt hier veel. Dat is logisch in een gevangenis. Niet alles wat gebeurd is goed. Maar er zijn goede dingen die veel mensen niet zien. Pas als men familie of vrienden buiten heeft die iemand in zijn dodencel ondersteunt, is er aandacht voor wat er hier gebeurt. Of als iemand geholpen wordt door een bepaalde groep of organisatie. Maar velen hebben dat niet. Zij zijn alleen. Er is voor hen geen hulp in hun zaak of in hun gevecht tegen de doodstraf.

In elk geval, er gebeuren dus ook goede dingen, zoals het protest dat hierbinnen gevoerd wordt. Dat gebeurt bijvoorbeeld als iemand zijn executiedatum nadert, als zijn einde in dit leven in zicht komt. Het erge is dat niemand echt interesse lijkt te hebben in dat moment, in het feit dat iemand wordt geexecuteerd. In geen enkel nieuws, of het nu de gangbare of meer alternatieve media betreft, lijkt aandacht voor ons te zijn. Ook lijkt het er niet op dat nabestaanden van de mensen die al zijn gedood van zich laten horen en dat het grote publiek is bereikt over wat er hier gebeurd is. Dat maakt me boos. En teleurgesteld. Maar laat me eerst meer vertellen over hoe het tot nu toe hier ging.

Afgelopen jaar was mijn executie gepland op 7 december. Ik startte toen met mijn geweldloos passief verzet tegen mijn executie. Zelfs toen mijn executie werd uitgesteld tot 14 maart van dit jaar ging ik door met dit protest. Dit veroorzaakte veel problemen. Velen hier op death row zitten hun tijd zo goed mogelijk uit, eten zo veel als ze kunnen, hebben hun laatste bezoeken, doen net of er niks aan de hand is, ook al is de staat van plan ze op een zeker moment om te brengen. "In the name of justice...in the name of the people...". Voor mij is dat nooit "OK" geweest en dat zal het ook nooit worden. Ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dat iemand het ooit "OK" kan vinden om een ander mens te vermoorden. En voor hen die hier gevangen zitten, zeker de onschuldigen, is het moeilijk te begrijpen dat het toch gebeurt. Dus om niet eens te protesteren??? Ik bedoel niet met geweld. Ik bedoel eenvoudigweg verzet tegen iets zo onrechtvaardigs. Ik lig niet in een ziekenbed, ben niet stervende aan een ongeneeslijke ziekte. Nee, het is zo dat Texas van plan is mij te doden. En als er niet iets heel positiefs gebeurt zullen ze dat ook doen. Dus ik heb mensen nodig die me helpen, die met me vechten voor mijn leven. Dat is mijn inzet vanaf de eerste dag dat ik hier was, in tegenstelling misschien tot hoe ander anti doodstrafstrijders ertegenaan kijken.

Ik herinner me nog hoe ik voor het eerst hoorde hoe de mensen buiten protesteerden tegen een executie. U weet wel, met kaarslichten enzo...Ik dacht, je meent het niet. Dat zou vervelend en koel kunnen klinken. Maar ik kon niet begrijpen hoe iemand een executie kan laten plaatsvinden en niet MEER doet dan met een kaars staan. Ik bedoel, er zijn mensen die zich aan een boom ketenen om hem te sparen. Of om sommige dieren te beschermen tegen mishandeling. Maar voor ons hier, steekt u een kaars aan?????!!! Dus nee, gevoelsmatig begreep ik dat niet. Hoewel ik alle ideeën en acties waardeer, begrijp ik niet dat er niet meer actie wordt gevoerd om mensen ervan te doordringen dat geen enkele staat zijn burgers zou moeten doden. Maar ik veronderstel dat het moeilijk voor u is om echt te begrijpen hoe belangrijk het voor zou is. Ik herhaal, alle acties worden gewaardeerd. Maar gebeurt er helemaal niets anders?

Toen dacht ik, samen met een aantal kameraden hier, namelijk Ponchae "kamau" Wilkerson, Emerson Rudd en een paar anderen: OK, misschien protesteert men buiten zoals men doet omdat wij binnen ook niet echt actief zijn geweest. Dus bedachten we hoe we kunnen laten zien dat wij ook bereid zijn om zelf te protesteren, te vechten en actief te zijn. Dat wij toegewijd zijn aan deze strijd...en dat wij daardoor een voorbeeld zouden zijn. En wij startten een protest; we zijn geslagen, ons kostbaarste bezit is vernietigd, we werden keer op keer vernederd. En nog steeds kregen we niet de steun van buiten zoals we hadden gehoopt en verwacht. Ik bedoel, ik ben aangevallen en geslagen en dat geldt ook voor anderen. Ik heb gezien hoe slecht Howard "L.D." Guidry (wiens zaak god zij dank opnieuw door de rechter wordt behandeld) werd behandeld toen hij tijdens een protest tegen mishandeling in de Ellis Unit werd weggedragen. Van zijn broer Shaka Sankofa (Gary Graham) werden bezittingen vernietigd omdat hij openbaarde wat er op death row allemaal gebeurde. Willie McGinnis verhongerde bijna door een hongerstaking als eis voor humane condities.

Gevangenen die opstaan tegen de onderdrukking worden geslagen en vergast. We hadden gedacht dat al die dingen mensen buiten zouden bewegen om een standpunt in ten nemen en actie te voeren in deze mensenrechtenquestie. Maar, het tegengestelde leek te gebeuren; wij worden massaal in de steek gelaten. Ons wordt verteld te kalmeren, om geen problemen te veroorzaken, ondanks het feit dat we werden geslagen en vernederd!

Wij dachten dat een vreedzame non-gewelddadig protest "veilig" zou zijn. Het was ook een manier om te laten zien dat wij niet de monsters waarop men ons wil laten lijken. Zomaar kwaad doen van anderen is voor ons absoluut geen optie. De vraag

was, en is altijd geweest: WAT kunnen we doen om de zo belangrijke steun van de buitenwereld te krijgen? Om aan u te laten zien dat wij een van de uwen zijn, en u een van de onzen. En dat we echt actie voeren tegen de doodstraf net als en samen met anderen die strijden tegen vormen van verdrukking en wiens klachten aan de autoriteiten niet gehoord worden.

Goed, de dingen die wij hier in Texas hebben gedaan zijn dingen die wij hoorden van andere death rows in Amerika.

Misschien is dit censuur tegen de activiteiten op deze andere death rows. Maar er was één ding waar ik werkelijk opgewonden van werd; ik luisterde naar een interview tijdens de uitzending van "Democracy now" (Amy Goodman) met een van de terdoodveroordeelden in Californië, Kevin Cooper. Hij verklaarde ten overstaan van de wereld ... "Ik zal niet meewerken aan de zieke en verdraaide praktijk van staatsmoord. " en " ik zal geen geweld gebruiken maar ik er ook niet aan zal meehelpen dat de staat me dood". Dit was het beste dat ik ooit van een terdoodveroordeelde had gehoord. Ik wist toen nog niet wie Kevin Cooper was. Maar zijn woorden resoneerden diep van binnen en ik dacht er verder over na. Ik dacht aan de strijders hier in Texas. Dus, toen mijn executiedatum dichterbij kwam besloot ik dat ik niet zou meehelpen aan mijn eigen executie. Ik zou ze niet helpen met een moord. Op 2 November 2005 begon ik met mijn protest. En dit protest bracht anderen ertoe om solidair met me te zijn: Rob Will, Gabriel Gonzalez, Andre Simpson, Kenneth Foster, Reginald Blanton en Robert Woodard. Zij allen deden mee aan het passieve geweldloze verzet. Zij kregen te maken met alle ontberingen en pijn die het sanctiebeleid ons oplegde. Maar wij braken niet. Wij bleven sterk. En dit zette anderen met een executiedatum aan hetzelfde te doen.

En zo kwam het dat Shannon "Big Tank" Thomas en Marion Dudley protesteerden op de dag dat zij werden geexecuteerd. Vrienden en kennissen van Big Tank protesteerden zelfs uit in de bezoekersruimte en liepen schreeuwend rond om hun verzet tegen zijn executie te laten blijken! Waar was hun verdere steun. waar was steun voor hun acties en hun opofferingen. Daarna

protesteerde Tommie Hughes, weer geweldloos. En opnieuw, waar was alle steun van buiten? Tommie was altijd betrokken geweest met het protest hier. En ik weet dat mensen buiten deze moedige man kenden omdat hij een strijder was die opkwam voor wat hij geloofde, die onrechtvaardigheid niet accepteerde, zelfs niet als zijn dood de "bloeddorst" zou stillen van hen die om zijn moord vroegen. Dan Timothy Titsworth. Hij protesteerde ook. Hij was niet bezig zijn onschuld te bewijzen, maar om te laten zien dat zijn leven kostbaar was en iets waard was, en dat MOORD VERKEERD IS! En wie kan de moedige

houding van Lamont Reese vergeten? Zijn protest, samen met dat

van zijn moeder die uitschreeuwde "zij doden mijn kind!" terwijl zij de moord op haar zoon aanschouwde. Zij kwam daarmee op CNN en MSNBC!!! en dan nog de acties van Mauriceo Brown die ook protesteerde. En tenslotte William "Motown" Wyatt!!

Al deze mannen stonden op tegen de onrechtvaardigheid. Wat men ook van hen of van hun zaak vindt, zij toonden zich moedig maar niemand zei er iets van of deed iets.... WAAR IS DE STEUN? Ik weet niet het, maar ik weet wel dat die steun er hier op death row wel is van hen die zullen worden gedood door de staat. Het verwart me dat er niets maar dan ook niets terug te vinden is over ons protest in de nieuwkranten van anti-doodstraforganisaties. Ik vraag me af of al onze inzet voor niets is? Waarom doen degenen die beweren te vechten tegen de doodstraf niet meer? Stop met het aan de zijlijn blijven staan terwijl men ons dood. Laat niet toe dat dit gebeurd zonder er ook maar iets over onze acties en ons verzet te zeggen.

Enfin, dit waren een paar dingen die hier zijn gebeurd, terwijl u lag te slapen.........

Tony Egbuna Ford

August 9th ‘06

D.R.I.V.E.

DEATH Row INNER-COMMUNALIST VANGUARD ENGAGEMENT